१२.

चक्रपाणिको आफ्ना जिम्माल दाजुसंग सम्बन्ध चिसोपन आएको थियो । उनको आफ्नै घरको परिस्थिति प्रतिकूल हुदै पनि गयो ।आफ्नै छोराहरुसंग छुट्टिदा बास बिहिन बन्न पुगे,उनी । आफुले पनि छोराहरुलाई गोठको बास नहोस भन्ने ठानेका थिए । तुरुन्त घर ठड्याउने उनको आर्थिक हैसियत थिएन । पिढीमा जुना र तिनका सन्तानले कतिन्जेल निर्वाह गर्न सकिन्थ्यो र ! आफ्ना सन्तानसंग हार्न मात्रै जानेका हुन्छन, अधिकांश बाबु आमाहरु ! त्यो गुण चक्रपाणिसंग पनि उत्तिकै  थियो । बरु आफुले दुख पाउ तर छोराहरुलाई सुख्नै राखु भन्ने मन हुने रहेछ बाउ आमालाई । चक्रपाणी कान्छी श्रीमतीतिर सन्तान भए पनि आफुसंग छन् भन्ने लागेर होला । मूल घर आफ्ना दुइ छोरा जो  आमाले टुहुरा बनाएर गैकी थिइन । उनैको अंशमा पार्न पर्ने बाध्यता पनि थियो । उनि एकाएक जुनाको पहिलो छोरो टिपेर गएका चक्रपाणि घर फर्केनन् । न त कुनै खबर नै गरे जुनालाई । 

जुना भने कहाँ गएको हो किन नआएको होला ? अब के गर्ने भनेर चिन्तित भएकी थिइन् । माइतीलाइ खबर गरिन ।  पन्द्र दिन पछि जुनाको माइतीबाट एक मात्र  दाइ  बोध राज भेटन आउनु भयो । बैनीको पिढीको बासले दाइको मन पनि भाबुक भयो । यस्तै हुन्छ भनेर मैले बैनीको बिहे यहाँ नगर्दिनुस बा ! भनेको थिए, भनेर भने । जुनाले आफ्नो दाइलाई देखेर अँगालो हालेर रोइन । 

बैनीलाई सोधे “ खै त ज्वाई ?”  जुनाले वहाँ त अहिले सम्म फर्किनु भएको छैन । अनि बाबुराजा खै त भन्दै उल्टै दाजुलाई सोध्न थालिन । बैनी जुना आत्तेको देखेर “ तिमि शान्त होउ !” भन्दै बाबु राजा भान्जा हामीसंग घरमा छन् । न आत्तिउ, तर ज्वाई किन घर फर्किनु भएन ? जुनाको दाजु पनि आश्चर्यमा परे ज्वाई घरमा नआएको हुनाले ! वहा त भान्जालाइ दुइ चार महिना यतै बस्छ, त्यसपछि लिन आउछु । म अलि व्यस्त छु भन्दै एक रात बसेर फर्किनु भएको थियो । मलाइ बा ले पठाउनु भएको त बाले ज्वाइको अनुहार अलि चिन्तित जस्तो मान्नु भएछ र के गर्याछन छोरी ज्वाई भनेर बुझन पठाउनु भएको थियो ।

सबै  कुरा जुनाले नभनिकन दाजुले बुझे । बोधराजले त्यहाँ आइसकेपछि जिम्माल भिनाजु कहाँ पनि भेटन जाने पर्यो भनेर जिम्माल्को घर तिर उकालो लागे  । जिम्माल कहाँ गएर दिदि  भिनाजुलाई ढोगे  । जिम्मालले जेठानलाइ आफ्नै नजिक राखी बढो प्रेमका साथ ससुराको हाल खबर सन्चो बिसन्चो सोधे । सबै उताको सन्चो बिसन्चो बताए । अनि जिम्माललाइ सोधे । हैन भिनाजु हाम्रा ज्वाई त घरमा हुनुहुन्न ! पन्द्र दिन अगाडी भान्जा बाबुलाई हामीसंग छोडेर फर्केको मान्छे कहाँ गएको होला ? घर पनि फर्किनु भएको छैन । “

दाइ भाइको बिचमा सल्लाह भएर पो हजुरले कतै पठाउनु भएको हो कि  ?  एकै सासमा सोधी टोपले । जिम्माल्ले अचम्म मान्दै, खै मलाइ त कसैले खबरै गरेका छैनन् ? साली जुना पनि आइकी छैनन् ! हैन भाइ भने मसंग अलि रिसाको छ क्यारे, खै कुन्नि के भएर हो ? कान्छो हो, उ रिसाएर म किन रिसाउथे र ? भाइ न हो मेरो । मलाइ नभनी काँहा गएछ ? खोज्ने मेसो गर्न पर्यो भन्दै उठे ।

खोज्नको  लागि  एक जना मान्छेलाइ खटाएर कतै आफ्ना इष्ट मित्र कहाँ गएछ कि, कतै  बटौलीसम्म गएको छ कि ? त्यहाँ सम्म पुगेर सोध खोज गर भनि पठाए । 

जिम्मालले आफुले आफ्नो भाइ र सालीलाई पिढीमा बस्न लगाउनुमा मेरो बाध्यता थियो । भाइले जसो तसो गरेर घर बनाउन सक्छ । यी आमा नभएका टुहुरा छोरामाथि बिहे गरि कान्छी भित्र्याएर, अहिले छोराहरुलाई घरबाट निकाले भन्ने आरोप आउने भयो । कान्छालाई पनि, अनि म न्याय दिने मान्छे जिम्माललाइ पनि। हेर्नुस जेठान न्याय भनेको त न्याय हो ! हैनन् र । मैले यो हिउदमा गाउका मान्छे जुटाएर कान्छाको लागि घर बनाइ दिन्छु भनेको थिए । मसंग सल्लाह नगरीकन किन कहाँ गएको हो । भन्दै चिन्ता जाहेर गरे । अब जेठान कान्छाको खबर नआउन्जेल यतै बसौ । मैले पठाएको मानिस एक हप्ता  भित्र त पक्कै आउछ । 

बोधराज पनि ज्वाइको खबर आउला भनेर बसे । एक हप्ता पछि सो मान्छे फर्क्यो । उ बुटवल सम्म पुगेछ । जाँदाखेर फर्कने भरियाहरुले मधेसतिर झरेको देखेका रहेछन । तर बटौलि बजार जहाँ किन मेल हुने गर्थ्यो । सो ब्यापारीले मैले जिम्मालका भाइ कान्छालाई राम्रैसंग चिनेको छु । यता बटौलीमा उनलाई कसैले भेटेको थाहा पाइन । केहि खरिदारी भएको भए, मसंग नभेटी जाने मान्छे हैनन् । भन्ने खबर ल्यायो ।  ……

क्रमश :

 

१३.