चुप बस्न समयले सिकाएको छ मलाई,
हरेक प्रश्नमा मुस्कुराउन सिकाएको छ मलाई।
मनभित्र हजार आँधी चले पनि चुपचाप,
ओठमा हाँसो सजाउन सिकाएको छ मलाई।
जसलाई आफ्नै सम्झी जीवन सुम्पिएँ,
उसैले पराईको बाटो देखाइदियो।
जसका लागि आफ्नै खुसी बिर्सिएँ,
उसैले मेरो खुसी भुलाइदियो।
कोही भेटिए जीवनको किताब बनेर,
तर दुई पानामै कथा सकियो।
कोही आफ्नै बनेर मुटुभित्र पसे,
हाँस्दाहाँस्दै घाउ दिएर गए।
सत्यलाई छातीमा टाँसेर हिँडिरहेँ,
झूट बोल्नेहरू बजारमा बिकिरहे।
म मौन रहेँ आफ्नै इमान जोगाउन,
मान्छेहरू मेरो मौनतालाई कमजोरी ठानिरहे।
न कसैसँग गुनासो छ, न कसैसँग रिस,
अब त मनले खोज्न छोडिसक्यो हिसाब।
जति भेटियो, त्यो अनुभव बन्यो,
जति छुट्यो, त्यो समयको जवाफ।
जिन्दगीभर घर बनाउने धुनमा रहेँ,
इँटा र ढुङ्गामा सपना सजाइरहेँ।
जब साँझ पर्यो र एक्लै बसेर हेरेँ,
खुसी त आफ्नै मुटुभित्र रहेछ,
म भने चार भित्तामा खोजिरहेँ।
खल्ती खाली हुँदा साथीहरू धेरै थिए,
चियाको कपमा पनि खुसीका लहर थिए।
आज खल्ती भरियो, तर समय हरायो,
सम्पत्तिले घर भरियो, मन भने एक्लियो।
हिजो समय थियो, साथ दिने मान्छे थिए,
आज समय छैन, भेट्ने बहाना हजार छन्।
कसलाई दोष दिऊँ, कसलाई पराई भनूँ,
यहाँ सबैका आ-आफ्नै बाध्यता छन्।
अब कसैलाई बदल्ने रहर छैन मलाई,
न कसैको मन जित्ने होडबाजी छ।
बस्, यति डर छ आफ्नै मनसँग,
अरूलाई खुसी पार्दापार्दै
कतै आफू नै हराउने त होइन?
यो सहरमा सम्बन्ध पनि अचम्मका हुँदा रहेछन्,
आवश्यकताले आफ्ना, समयले पराई बनाउँदा रहेछन्।
काम पर्दा भगवान् सम्झेर बोलाउनेहरू,
काम सकिएपछि चिन्न पनि बिर्सिँदा रहेछन्।
अब भीडमा होइन, एकान्तमा रमाउँछु,
झूटो आत्मीयताभन्दा मौनता अपनाउँछु।
कसैले सोध्यो भने, “कस्तो छ जिन्दगी?”
म मुस्कुराएर भन्छु—
“ठीकै छ, अब आफैँसँग बाँच्न सिक्दै छु।”
किनकि जिन्दगीले अन्तिममा यही बुझायो,
सबै आफ्नो हुँदैनन्, सबै पराई पनि हुँदैनन्।
सबै मुस्कान खुसीका हुँदैनन्,
सबै आँसु कमजोरीका हुँदैनन्।
अन्त्यमा यत्ति बुझेँ जिन्दगीको किताबबाट—
समयभन्दा ठूलो गुरु कोही रहेनछ,
अनुभवभन्दा ठूलो पाठशाला कोही रहेनछ।
र सबैभन्दा गहिरो सत्य त यही रहेछ—
संसार जितेर के गर्नु,
यदि आफ्नै मनसँग हारियो भने!
