अध्याय १५   श्लोक ६ देखि १०  सम्म

FacebookTwitterGoogle+Share

न तद्भासयते सूर्यो न सशाङ्को न पाचक: ।

यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्भाम परमं मम ।।६॥

 

ममैवांशो जिवलोके जीवभूत: सनातन ।

मा: षष्ठानीन्द्रियाणी प्रकृतिस्थानि कर्षति ।।७॥

 

शरिरं यदवाप्नोति  यच्चाप्युत्क्रामतीश्वर : ।

गृहित्वैतानी सन्याति वायुर्गन्धानिवाशयात्  ।।८॥

 

श्रोत्रं चक्षु : स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।

अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते  ।।९॥

 

उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।

विमुढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुष ।।१०॥

 

भावार्थ : जुन परम पदलाइ प्राप्त गरेर मनुष्य फेरी फर्केर आउदैन, जुन परम पदलाइ न सुर्यले न त चन्द्रमाले न अग्निले नै प्रकाशित गर्न सक्दछ । जो स्वयंमा प्रकाशमय ज्योतिर्मय छ त्यहि मेरो परमधाम हो । परमात्माकै सनातन शास्वत अंश नै जीवात्मा हो, जुन जीवात्माले प्रकृतिमा स्थित रहेका मन र अन्य पांच इन्द्र्यहरुलाई आकर्षित गर्दछ । जिवात्माले जब सरिरलाई छोडछ, र नया शरीर ग्रहण गर्दै मन सहित को इन्द्रियादी समेतलाइ लिएर जान्छ, जसरि वायुले गन्धगी वा सुगन्ध ग्रहण गरि आफै संग लैजान्छ । यो जीवात्मा कान, आँखा, छाला, जिब्रो, नाक र मनको सहारा लिएर बिषयहरुको उपभोग गर्दछ । जीवात्मा शरीर छोडेर गैरहेको छ, अथवा सरिरमा स्थित छ वा बिषयगत भोग भोगिरहेको छ भन्ने यी तिन गुणहरुले युक्त भएको अज्ञानीले जान्दैनन् । तर ज्ञानरुप आँखा भएका बिबेकशील ज्ञानीले मात्र यी कुरालाई जान्दछन र देख्दछन ।  

 


Fatal error: Uncaught Exception: 12: REST API is deprecated for versions v2.1 and higher (12) thrown in /homepages/6/d281313289/htdocs/hamronepal/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1273