अध्याय ११ , श्लोक २१ देखि २५ सम्म

FacebookTwitterGoogle+Share

अध्याय ११ , श्लोक २१ देखि २५ सम्म

अमी हि त्वां सुरसङ्घा विशन्ति केचिभ्दिता: प्राञ्जलयो गृणन्ति ।
स्वस्तित्युक्त्वा महर्षिसिध्दसङ्घा: स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभि: पुष्कलाभि :।।२१॥
रुद्रादित्या वसवो ये च साध्याविश्वेअश्विनौ मृतश्वोश्मपाश्च ।
गन्धर्वयक्षासुरासिध्दसंघाविक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ।।२२॥
रुपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रंमहाबाहो बहुबाहुरुपादम् ।
बहुदरं बहुदंष्ट्राकरालंदृष्ट्वा लोका: प्रव्यथितास्तथाहम् ।।२३॥
नभ: सपृशं दिप्तमनेकवर्णं व्यात्तानंन दिप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्द्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णों ।।२४॥
दंष्ट्राकरालानी च ते मुखानि दृष्टैवकालानलसन्नि भानि ।
दिशो न जाने न लाभे च शर्म प्रसिद देवेश जगन्निवास ।।२५॥

भावार्थ:
हे विश्वरूप ! यी सबै देवताहरु हजुरमा नै प्रवेश गरिरहेका छन् । तिनमा कोइ भयभित भै हात जोडेर हजुरकै गुनको महिमा गाइरहेका छन् , महर्षि र सिध्दा पुरुष कल्याण होस् शान्ति होस् भनि स्तोत्र वाचन गरि हजुरकै स्तुति गरिरहेका छन् । जो यी रुद्रहरु आदित्यहरु वसुहरु साध्यगुन विश्वदेवाहरु दुवै अश्बिनिहरु र वायुगणहरु छन् यसै गरि पित्रिसमुदाय गन्धर्व यक्ष सिध्द समुहहरु सबै आश्चार्यचकित भै हजुरलाई नै हेरिरहेका छन् । हे महाबाहो ! हे प्रभु अनेक मुख र आँखाहरु, अनेकौ बाहुहरु, तिघ्राहरु र खुट्टाहरु धेरै पेटहरु अनेकै दाराहरु भएका बिकराल आकृतिरुप भएका हजुरको बिराटरुप देखेर सबै प्राणीहरु र म स्वयम पनि भयभित भै ब्याकुल भएका छौ । हे बिश्नो हे प्रभु ! आकाश छुने देदिप्यमान, अनेक बर्णरुप र रंग भएका आँ गरेर मुख बाएका धपक्क बलेका जस्तै ठुला ठुला आँखा भएका हजुरलाई देखेर निशन्देह मेरो अन्त: करण ज्यादै भयले कापिरहेका छ । मैले धर्य र शान्ति पाउन सकेको छैन ।
दाराहरुले बिकराल देखिने प्रलायकालिन दन्किरहेको अग्निकै समान मुखहरुलाई देखेर मैले दिशाहरुलाई समेत जान्दिन र सुख पनि पाउदिन । त्यसैले हे जगतका आधार हे देव ! प्रसन्न हुनुहोस ।


Fatal error: Uncaught Exception: 12: REST API is deprecated for versions v2.1 and higher (12) thrown in /homepages/6/d281313289/htdocs/hamronepal/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1273