भागवतगीता-एक अध्ययन

FacebookTwitterGoogle+Share

अध्याय १० , श्लोक १ देखि ५ सम्म

श्री भगवानुवाच
भूय एव महाबाहो श्रीणु मे परमं वच: ।
यत्तेअहं प्रियमाणाय वक्ष्यामी हितकाम्यया ।।१॥

न मे विदु: सुरगणा प्रभवं न महार्षय :।
अहमादिहि देवानां महर्षिणां च सर्वश: ।।२॥

यो मामजमनादिं च वेत्ति लोकमहेश्वरम् ।
असम्मूढ़: स मर्त्येषू सर्वपापी: प्रमुच्यते ।।३॥

बुध्दिर्ज्ञानमसम्मोह: क्षमा सत्यं दम: शम:।
सुखं दु :खं भवो अभावो भयं चाभयमेव च ।।४॥

अहिंसा समता तुष्टिस्तपो दानं यशोअ यश: ।
भवन्ति भावा भुतानां मत्त एव पृथग्विधा : ।।५॥

भावार्थ: भगवान श्रीकृष्ण भन्नु हुन्छ- हे महाबाहु अर्जुन ! तिमि फेरी पनि मेरा परम उपयोगी कुरा सुन, जुन कुरा तिमीलाई प्रिय लाग्ने छ र तिम्रो प्रसन्नता रहने हितको कामना सहित बताउछु । मेरो प्रभाव र उत्पतिलाइ न देवतागण न महर्षिहरुले नै जान्दछन किनकि म नै देवता र महार्शिहरुको पनि साबि प्रकारले मूलकारण हुं । जसले मलाई अजन्मा अनादि र समस्तालोकोको इश्वर्स्वरूप जान्दछ । त्यो मानिसहरुमा ज्ञानवान सम्पुर्ण पापहरुबाट मुक्त हुन्छ । बुध्दि ज्ञान, सम्मुढता क्षमा, सत्य इन्द्रियानिग्रह आत्मासम्यम सुख दुख, उत्पति, प्रलय , अस्तित्व , अभाव भय, अभय, अहिंशा, समता, सन्तोष तपस्या, दान , किर्ति अपकिर्ती, यसप्रकारका बिभिन्न भावहरु र अवस्थाहरु प्राणि जगतमा उत्पन्न हुने मेरै कारणले गर्दा हुन्छ ।


Fatal error: Uncaught Exception: 12: REST API is deprecated for versions v2.1 and higher (12) thrown in /homepages/6/d281313289/htdocs/hamronepal/wp-content/plugins/seo-facebook-comments/facebook/base_facebook.php on line 1273